ဒုစရုိက္ပန္းမ်ား

တာရွည္ျငီးေငြ႕မႈရဲ႕သားေကာင္ ညည္းတြားေနသူ ၀ိညာဥ္အေပၚ
နိမ့္က် ေလးလံတဲ့ ေကာင္းကင္က အဖံုးလုိ ဖိလာတဲ့အခါ
မိုးကုပ္စက္၀ုိင္း တစ္ခုလံုးကို ဖက္ေပြ႕ရင္း ညထက္မ်ားစြာ
ေမွာင္မည္းတဲ့ အနက္ေရာင္ေန႕ကို ငါတို႕ေပၚ သြန္းခ်လိုက္တဲ့အခါ...

ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဟာ လင္းႏုိ႕တစ္ေကာင္လို ဟိုဒီ ပ်ံသန္းရင္း
နံရံေတြကို ေၾကာက္ေၾကာက္ရြံရြံေတာင္ပံေလးနဲ႕ ရုိက္ခတ္ကာ
တုတ္အေဆြးအေျမ႕ေတြကို ေခါင္းနဲ႕တုိက္ကာ ျဖစ္ေနရတဲ့
စိုထိုင္းထိုင္း အက်ဥ္းတုိက္အျဖစ္ ေလာကေျမကို ေျပာင္းလဲလိုက္တဲ့အခါ

မိုးဟာဧရာမ သူ႕ျမားတံၾကီးေတြကို ျဖန္႕က်က္ရင္း
က်ယ္၀န္းတဲ့ ေထာင္ရဲ႕ တန္းမ်ားကို တုပလာတဲ့အခါ
စက္ဆုပ္ဖြယ္ ပင့္ကူျငိမ္ဆိတ္ဆိတ္ တစ္အုပ္ဟာ
ငါ့တို႕ ဦးေႏွာက္ရဲ႕ အတြင္းနက္နက္ထဲ အိမ္ဖြဲ႕လာၾကတဲ့အခါ...

ေခါင္းေလာင္းေတြ ရုတ္တရက္အရူးအမူးေပၚလာၾကျပီး
ေၾကာက္ဖြယ္ အူသံတစ္သံကို ေကာင္းကင္ဆီ ပစ္လႊင့္လိုက္ၾကတယ္။
လွည့္လည္ေနတဲ့ အိုးအိမ္ကို နာနာဘ၀မ်ား
ေခါင္းမာမာနဲ႕ စတင္ငိုေကၽြးရင္း ဟစ္လိုက္ၾကသလိုပါပဲ

ျပီး ရွည္လ်ားလ်ား မသာရထားမ်ား၊ဗံုမပါ ဂီတမပါ
ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ငါ့၀ိညာဥ္ထဲက ျဖတ္ႏွင္သြားၾကတယ္ ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းဟာ
စစ္ရူံးလို႕မို႕ ငိုေနေလရဲ႕ ရက္စက္တဲ့ အာဏာရွင္ ႏြမ္းလ်မႈက
သူ႕အနက္ေရာင္ ေအာင္လံကို ငုိက္က်ေနတဲ့ ငါ့ဦးေခါင္းမွာ စိုက္ထူေလရဲ႕
(ထင္းရူးပင္ရိပ္ မွ......)